Gearchiveerd onder: Dichters & Denkers
Zo nu en dan komt er een boek voorbij dat je onmogelijk in een pagina, 850 woorden, kunt bespreken. in het dubbele lukt het nog niet eens; een boek zo rijk in taal en zo vol van ideeën dat je er drie keer het dubbele over kan schrijven en dan nog heb je het gevoel dat je niet alles benoemt. Deze week besprak ik het postume meesterwerk 2666 van de Chileense schrijver Roberto Bolano in de Groene. 2000 woorden de ruimte had ik. Het liefst had ik nog eens 2000 woorden ruimte gehad- dus bij deze: de uitgebreide versie. (meer…)
In 1812 maakte de Britse Romantische kunstenaar J.M.W. Turner Snow Storm, een schilderij waarop het leger van Hannibal, bont en blauw verslagen, de Alpen probeert over te steken. Hoog aan de hemel staat een kleine, schelle zon, die een ziekelijk licht werpt op de soldaten. In het midden, helemaal ver op de achtergrond, is een silhouet te zien van Hannibal zelf. Hij is bijna een bespottelijk stripfiguurtje, gezeten op een olifant die meer op een strontkever lijkt. (meer…)
Gearchiveerd onder: Media
Obama is over de helft van die o zo belangrijke Eerste Honderd Dagen van zijn Presidentschap. Gaat het goed? Hij heeft nog steeds zijn fans, onverminderd veel, maar mijn god; wat levert dat lelijke dingen op. Zie hier voor een onbedoeld hilarisch overzicht: bad paintings of obama. Het is zo slecht dat het geweldig is. In de ‘kunstwerken’ van zijn fans is Obama blijkbaar niet alleen president, maar ook rapper/ boy band lid/ superheld in ruste.
Omdat verzamelingen van essays over literatuur, film en theater, geschreven door iemand die weet waar hij het over heeft en weet hoe hij dat op moet schrijven, gekmakend inspirerend kunnen zijn, las ik dit weekend How beautiful it is and how easily it can be broken, van de Amerikaanse criticus Daniel Mendelsohn. Geniaal? Ja. Maar wat irritant slecht soms.
Mendelsohn, auteur van het alom gelauwerde Holocaustboek The Lost; A Search for Six of Six Million, weet alles van de klassieken en gebruikt ze om moderne film en literatuur uit te leggen. Hij kan eloquent en erudiet uitleggen waar een film of boek over gaat, wat de belangrijkste scènes zijn, en hoe het in een oeuvre past. Het probleem is dat hij totaal geen empathie heeft. Hij houdt totaal geen rekening met wat de schrijver of regisseur heeft willen maken, alleen met wat hij vindt dat ze had moeten maken. Dat is een doodzonde voor de criticus. (meer…)
Gearchiveerd onder: Dichters & Denkers
Hoe begin je een recensie? Wil je meteen literair of filosofisch uit de hoek komen, of probeer je in stijl met de roman te beginnen? Soms is dat even sleutelen en uitproberen. Dat had ik deze week met mijn recensie van P.F. Thomése’s nieuwe roman, J.Kessels: The Novel. Dit waren mijn verschillende beginpogingen: (meer…)
Er is mij iets opgevallen bij het lezen van Casino, van Marja Brouwers. Ik leg het uit. Zelden werd een roman in zulke extremen ontvangen zoals dat gebeurde met Casino, in 2004. In NRC Handelsblad kraakte Pieter Steinz het volledig af (op stijl); daarna vond Elsbeth Etty dat de roman faalde (vanwege de ideeën); vervolgens proclameerde Arnold Heumakers het ‘een van de beste boeken van de laatste tien jaar’ – en zei Michael Zeeman in de Volkskrant dat Casino was (meer…)
Gearchiveerd onder: Dichters & Denkers
Scene: Gisteravond op de rode loper, voor de hoofdstedelijke Stadsschouwburg, probeert een keurig gecoiffeerde allochtone schrijver zich door de cameraploegen en fotografen een weg naar binnen te banen. Een cameraploeg herkent de karakteristiek witte snor onder het zwarte haar en roept de auteur: ‘Abdelkader Benali! Abdelkader, magt ik u iets vragen? Abdelkader!?
De auteur draait zich om: ‘Ik ben.. Kader Abdollah.’
Om zich vervolgens alsnog door de gegeneerde journalist te laten interviewen op camera. Er moeten ook boeken verkocht worden ten slotte.
Gearchiveerd onder: Media
De comic book verfilming Watchmen is in Amerika gemengd ontvangen. Jammer. De Escapist is er zelf nogal weg van. Dit zijn de openingscredits; het is, om een te vaak gebruikte kreet te gebruiken, een visueel spektakel. Regisseur Zack Snyder heeft het gepresteerd letterlijk de tekeningen te verfilmen, en toch helemaal in het medium film te blijven. Eendimensionaal beeld dat driedimensionaal wordt. En dan ook nog eens een grimmig verhaal vertellen, met perfecte soundtrack. Zie het zelf.
Zie ook eerdere post over de seksscenes.
Gearchiveerd onder: Media
Het gebeurt niet vaak dat een volle bioscoopzaal begint te lachen tijdens een seksscene. Toch gebeurde dit vrijdag, toen ik naar de superheldenfilm Watchmen ging. Nadat ze een heel gezin uit een brandend gebouw hebben gered, zweven Nite Owl en Silk Spectre in een luchtschip boven de stad. Voor het eerst in jaren hebben ze weer hun superheldenkostuums aangetrokken en zijn ze er op uit gegaan. Ze barsten van de adrenaline. Ze vliegen elkaar in de armen. (meer…)
De Boekenweek nadert. Door het hele land zullen schrijvers optreden om literatuur aan de man te brengen, om de kracht van de pen te demonstreren – een ode aan proza en poëzie, een feest van de stof dat ons allemaal bindt – Het Geschreven Woord. (meer…)
