Gearchiveerd onder: Media
Heb gister de nieuwe Harry Potter-film gezien – Harry Potter and the Half-Blood Prince.Ik heb genoten, mede omdat Alan Rickman als dubieuze professor Snape eindelijk een langere rol heeft, en die zuigt hij dan ook uit. Elke lettergreep laat hij omineus klinken. Enfin, omdat ik op een of andere manier zo geprogrammeerd ben dat ik niets negatief kan denken, laat staan schrijven, over Harry Potter, heb ik hier een grappig knipseltje uit de New Yorker, van Anthony Lane:
So what’s up in the world of Pottery? Not much, it turns out, except for demented intruders. These come in two flavors. First, there is a team of wraiths who zip and twist through London like high-speed silk, shaking the Millennium Bridge until it falls apart. We never learn what ordinary citizens—referred to as Muggles—make of such attacks, because, whereas J. K. Rowling’s novel began in the office of a bewildered Prime Minister, the film’s director, David Yates, never stoops to the level of wizardless lives. As the series has progressed, so the apartheid of magic has taken hold, until now, in the sixth installment, there is not a single mention of, say, the Dursleys of Privet Drive—nothing to distract us from the master race.
The secondary invaders are the hormones now coursing through every corridor in Hogwarts. Ron (Rupert Grint) loves Hermione (Emma Watson); an annoying moll named Lavender (Jessie Cave) loves Ron; the girl who kissed Harry in the last film has been mothballed; and Harry loves Ginny (Bonnie Wright). “Confused? I’d be surprised if you weren’t,” Professor Dumbledore (Michael Gambon) says, as if replaying an old episode of “Soap.” Unless I am mistaken, he himself has a quiet thing for Harry, forever putting an arm around his shoulder. “Wands out, Harry,” he commands.
Grappig. Hier de trailer.
Gearchiveerd onder: Media
Dit is 37 miljoen keer bekenen op youtube. Echt waar.
Gearchiveerd onder: Media
In na volging van Snakes on a plane, een nieuwe film die graag de synpopsis in de titel al weggeeft: Mega Shark vs Giant Octopus. Dit moet zo ongeveer de slechtste film ooit zijn. Uiteraard met Lorenzo ‘Renegade’ Lamas. Desalniettemin is het een hit op internet, of tenminste, deze trailer. 1000,000 plus views op youtube. Met klassieke onliners als ’We’re dealing with a menace’ en ‘There’s something big out there.’
Inderdaad. Een schrikbarend groot gebrek aan talent.
Hoogtepunt 1 minuut 06. LOL.
Net Michael Clayton gezien (Tony Gilroy, 2007). In het genre, de legal thriller – type eenzame advocaat neemt het op tegen miljardenconcern- is het een geweldige film. Tilda Swinton won, terecht, een Oscar voor haar rol van juriste die over lijken gaat om te verhullen dat een enorme cliënt – een of ander farmaceutisch iets -verantwoordelijk is voor de vergiftiging van drinkwater van een klein plattelandsdorpje, en de doden die dat als gevolg had. Ze is fel, ambitieus en lijdt aan zo’n enorme faalangst dat we haar zien hyperventileren in een wc-kamertje voordat ze haar partners toe moet spreken. Tijdens haar presentatie zie je de zweetplekken onder haar oksels steeds groter worden. Geen typische bad guy. (meer…)
Gearchiveerd onder: Media
De originele, Britse versie was tenenkrommend pijnlijk om te zien; de Amerikaanse versie was liever, maar nog steeds irritant, en nu dan is er aangekondigd.. de Israelische versie van The Office. Het is de zesde internationale versie van de serie, na succesvolle uitzendingen in Canada, Chili, Rusland, Duitsland en de Emmy-award winnende Amerikaanse versie met Steve Carell als Amerikaans Brent.
Uit het persbericht: ‘The cast will include a variety of Israeli types – an Arab warehouse manager, an ultra-Orthodox saleswoman and a bitter Russian accountant. The Israeli answer to David Brent, the obnoxious boss of the U.K. program, will be named Avi Meshulam, though an actor has yet to be pegged for the role.
In response to the news, Gervais told the U.K. newspaper The Guardian, “I am thrilled and amazed that Israel is making ‘The Office’ with local writers, directors and actors. I mean, who ever heard of Jewish entertainers?”
LOL.
In 1812 maakte de Britse Romantische kunstenaar J.M.W. Turner Snow Storm, een schilderij waarop het leger van Hannibal, bont en blauw verslagen, de Alpen probeert over te steken. Hoog aan de hemel staat een kleine, schelle zon, die een ziekelijk licht werpt op de soldaten. In het midden, helemaal ver op de achtergrond, is een silhouet te zien van Hannibal zelf. Hij is bijna een bespottelijk stripfiguurtje, gezeten op een olifant die meer op een strontkever lijkt. (meer…)
Gearchiveerd onder: Media
Obama is over de helft van die o zo belangrijke Eerste Honderd Dagen van zijn Presidentschap. Gaat het goed? Hij heeft nog steeds zijn fans, onverminderd veel, maar mijn god; wat levert dat lelijke dingen op. Zie hier voor een onbedoeld hilarisch overzicht: bad paintings of obama. Het is zo slecht dat het geweldig is. In de ‘kunstwerken’ van zijn fans is Obama blijkbaar niet alleen president, maar ook rapper/ boy band lid/ superheld in ruste.
Omdat verzamelingen van essays over literatuur, film en theater, geschreven door iemand die weet waar hij het over heeft en weet hoe hij dat op moet schrijven, gekmakend inspirerend kunnen zijn, las ik dit weekend How beautiful it is and how easily it can be broken, van de Amerikaanse criticus Daniel Mendelsohn. Geniaal? Ja. Maar wat irritant slecht soms.
Mendelsohn, auteur van het alom gelauwerde Holocaustboek The Lost; A Search for Six of Six Million, weet alles van de klassieken en gebruikt ze om moderne film en literatuur uit te leggen. Hij kan eloquent en erudiet uitleggen waar een film of boek over gaat, wat de belangrijkste scènes zijn, en hoe het in een oeuvre past. Het probleem is dat hij totaal geen empathie heeft. Hij houdt totaal geen rekening met wat de schrijver of regisseur heeft willen maken, alleen met wat hij vindt dat ze had moeten maken. Dat is een doodzonde voor de criticus. (meer…)
Gearchiveerd onder: Media
De comic book verfilming Watchmen is in Amerika gemengd ontvangen. Jammer. De Escapist is er zelf nogal weg van. Dit zijn de openingscredits; het is, om een te vaak gebruikte kreet te gebruiken, een visueel spektakel. Regisseur Zack Snyder heeft het gepresteerd letterlijk de tekeningen te verfilmen, en toch helemaal in het medium film te blijven. Eendimensionaal beeld dat driedimensionaal wordt. En dan ook nog eens een grimmig verhaal vertellen, met perfecte soundtrack. Zie het zelf.
Zie ook eerdere post over de seksscenes.
