Een tijdje terug had ik in de Slegte een tweedehands exemplaar van Havinck van Marja Brouwers in mijn handen. Ik had Casino nog niet gelezen, dat was ik wel van plan (dat heb ik inmiddels gedaan, zie eerdere post), en bedacht dat het misschien slim was Havinck als eerste kennismaking met Brouwers’ werk te lezen, gezien de geringere omvang van de roman (191 blz) ten opzichte van Casino (553 blz).
Het beduimelde exemplaar had waarschijnlijk eerst toebehoord tot een eerste- of tweedejaars student Nederlands; op gedienstig deconstructivistische wijze was de kantlijn bezaaid met aantekeningen, wat precies symboliek was en waarom.
Toen ik dit weekend Havinck dan eindelijk las (braaf eerstehands gekocht) kon ik het niet lezen zonder dat exemplaar van de student Nederlands in gedachten te hebben. Ik kon het niet lezen zonder overal symboliek te zien. (meer…)
Net Michael Clayton gezien (Tony Gilroy, 2007). In het genre, de legal thriller – type eenzame advocaat neemt het op tegen miljardenconcern- is het een geweldige film. Tilda Swinton won, terecht, een Oscar voor haar rol van juriste die over lijken gaat om te verhullen dat een enorme cliënt – een of ander farmaceutisch iets -verantwoordelijk is voor de vergiftiging van drinkwater van een klein plattelandsdorpje, en de doden die dat als gevolg had. Ze is fel, ambitieus en lijdt aan zo’n enorme faalangst dat we haar zien hyperventileren in een wc-kamertje voordat ze haar partners toe moet spreken. Tijdens haar presentatie zie je de zweetplekken onder haar oksels steeds groter worden. Geen typische bad guy. (meer…)
Er is mij iets opgevallen bij het lezen van Casino, van Marja Brouwers. Ik leg het uit. Zelden werd een roman in zulke extremen ontvangen zoals dat gebeurde met Casino, in 2004. In NRC Handelsblad kraakte Pieter Steinz het volledig af (op stijl); daarna vond Elsbeth Etty dat de roman faalde (vanwege de ideeën); vervolgens proclameerde Arnold Heumakers het ‘een van de beste boeken van de laatste tien jaar’ – en zei Michael Zeeman in de Volkskrant dat Casino was (meer…)
Het nieuwe album van U2, No line on the horizon, is heel goed. Laten we daarmee beginnen. Bono’s stem overheerst minder (wordt hij oud?) dan op vorige albums, de hoofdrol lijkt meer weggelegd voor gitarist The Edge, die ondersteund door synthesizers de melodie door Bono’s gebrul heen duwt. (meer…)
Gearchiveerd onder: voetnoten
Persbericht: De Escapist is niet verantwoordelijk voor de kredietcrisis. U waarschijnlijk ook niet. Een opluchting: Time Magazine publiceerde deze week een lijst met de 25 mensen die wel verantwoordelijk gehouden dienen te worden. Wie staan er op? (meer…)
Gearchiveerd onder: voetnoten
Kunt u rondkomen van 500.000 dollar per jaar?
President Obama heeft voorgesteld dat het hoogste salaris van een bankier in dienst van een bank die subsidies van de overheid heeft gekregen, niet hoger mag zijn dan 500 K. Het is een geste. Het korten van salarissen van topmannen zal niet de oplossing zijn voor de financiële crisis, maar aangezien de hebberigheid wel een van de oorzaken voor de crisis was, is het een goed symbool. Maar is het haalbaar? Het leven aan Wall Street is net iets duurder dan het leven elders in de VS. Een sommetje: (meer…)
