Het toverstafje van de meester
juli 17, 2009, 08:23
Filed under: Media

Heb gister de nieuwe Harry Potter-film gezien – Harry Potter and the Half-Blood Prince.Ik heb genoten, mede omdat Alan Rickman als dubieuze professor Snape eindelijk een langere rol heeft, en die zuigt hij dan ook uit. Elke lettergreep laat hij omineus klinken. Enfin, omdat ik op een of andere manier zo geprogrammeerd ben dat ik niets negatief kan denken, laat staan schrijven, over Harry Potter, heb ik hier een grappig knipseltje uit de New Yorker, van Anthony Lane:

So what’s up in the world of Pottery? Not much, it turns out, except for demented intruders. These come in two flavors. First, there is a team of wraiths who zip and twist through London like high-speed silk, shaking the Millennium Bridge until it falls apart. We never learn what ordinary citizens—referred to as Muggles—make of such attacks, because, whereas J. K. Rowling’s novel began in the office of a bewildered Prime Minister, the film’s director, David Yates, never stoops to the level of wizardless lives. As the series has progressed, so the apartheid of magic has taken hold, until now, in the sixth installment, there is not a single mention of, say, the Dursleys of Privet Drive—nothing to distract us from the master race.

The secondary invaders are the hormones now coursing through every corridor in Hogwarts. Ron (Rupert Grint) loves Hermione (Emma Watson); an annoying moll named Lavender (Jessie Cave) loves Ron; the girl who kissed Harry in the last film has been mothballed; and Harry loves Ginny (Bonnie Wright). “Confused? I’d be surprised if you weren’t,” Professor Dumbledore (Michael Gambon) says, as if replaying an old episode of “Soap.” Unless I am mistaken, he himself has a quiet thing for Harry, forever putting an arm around his shoulder. “Wands out, Harry,” he commands.

Grappig. Hier de trailer.



De ratten van Camus
juni 29, 2009, 22:21
Filed under: Dichters & Denkers

9789023428756

Wat was het eerste belangrijke boek dat in Nederland na de oorlog verscheen? Nu weet ik niet of romans de maat der dingen moeten zijn, maar halverwege de jaren veertig was er niet heel veel anders, en bovendien wordt cultuur altijd opgedeeld in voor de oorlog en na de oorlog, dus enfin.

Het was, volgens de Neerlandici in mijn omgeving, De Avonden van Gerard Reve. Geneuzel van jongeren die de hele dag niets doen. Gumbah maakte er een keer een goeie cartoon over: een man leest De Avonden in de trein en zegt hardop, ‘Ha! Om de beklemming van de naoorlogse dagen op mij over te brengen zal je toch echt eerder op moeten staan, Gerard Reve.’

Ik zeg: mee eens.

Zelf lees ik nu De Pest van Albert Camus, het eerste belangrijke boek dat in Frankrijk verscheen na de oorlog. De Pest gaat over een havenstadje, Oran, waar ineens alle ratten uit hun hollen te voorschijn komen, bloed ophoesten en doodgaan. En in no-time beginnen de inwoners van Oran hetzelfde te doen. De stad gaat op slot, de bewoners zijn op elkaar aangewezen.

Het boek gaat over sociale systemen, over groepsdruk, over la condtion humaine, et cetera, het is te lezen als een parabel op Duitse bezetting van Frankrijk en is een beginpunt van het existentialisme. Ter vergelijking met De Avonden: dat bestaat vooral jongeren die jammeren dat ze vroeg kaal worden. Lees verder



McEwans grafschrift
mei 30, 2009, 11:47
Filed under: Dichters & Denkers

Ik heb er even over nagedacht. Ik heb net Enduring Love uitgelezen, van Ian McEwan. Het is goed, eng, spannend, haarfijne stijl – maar toch voelt het hele verhaal net is te geplot aan, net iets te bedacht.  Meteen even teruggebladerd door mijn twee favoriete McEwan’s; Black Dogs (1992)  en Saturday (2005). Lees verder



Ian McEwan is eng
mei 28, 2009, 11:22
Filed under: Dichters & Denkers

Ik ben zojuist begonnen in Enduring Love (1997), van Ian McEwan (pas in het Nederlands verschenen als Ziek van Liefde). Het is waarschijnlijk het engste dat ik ooit van McEwan gelezen heb.  En ik ben pas 60 pagina’s op weg. De uitgangspositie is simpel. Man en vrouw hebben een fijne picknick gepland, als in het park een ballon dreigt op te stijgen met een kind er nog in. Een groep mannen, waaronder de ik-persoon, gaat er aan hangen om de ballon tegen te houden, maar het lukt niet. Een van hen valt te pletter. De ik-persoon loopt op het lichaam af, hij is de enige die durft, en wordt bij het lichaam ingehaald door een van de andere mannen; of hij samen met hem wil bidden. Lees verder



Het spel van Huizinga
mei 21, 2009, 11:53
Filed under: Dichters & Denkers, Groene Amsterdammer

263-johan-huizinga

In de Groene Amsterdammer van deze week staat de zelfbedachte non-fictie canon van prominenten en medewerkers, betreffende boeken die niet meer in druk zijn, en alleen nog antiquarisch op te sporen zijn.  (Er zit zelfs een prijsvraag aan vast!) Mij viel Johan Huizinga’s Homo ludens (1938) ten deel, een boek dat niet lekker leest, maar wel lekker denkt. Lees verder



37 miljoen keer bekeken
mei 18, 2009, 21:14
Filed under: Media

Dit is 37 miljoen keer bekenen op youtube. Echt waar.



Waarschijnlijk de domste film ooit
mei 18, 2009, 11:10
Filed under: Media

In na volging van Snakes on a plane, een nieuwe film die graag de synpopsis in de titel al weggeeft: Mega Shark vs Giant Octopus. Dit moet zo ongeveer de slechtste film ooit zijn. Uiteraard met  Lorenzo ‘Renegade’ Lamas.  Desalniettemin is het een hit op internet, of tenminste, deze trailer.  1000,000 plus views op youtube. Met klassieke onliners als  ‘We’re dealing with a menace’  en ‘There’s  something big out there.’

Inderdaad. Een schrikbarend groot gebrek aan talent.

Hoogtepunt 1 minuut 06.   LOL.



ROFL MAO Philip Roth
april 29, 2009, 08:10
Filed under: Dichters & Denkers

Hilarische scene uit The Ghostwriter (1981) van Philip Roth. De jonge schrijver Nathan Zuckerman is op bezoek bij de gerenommeerde schrijver E.I. Lonoff, de maestro. Zuckerman is blij dat hij New Jersey achter zich heeft kunnen laten; hij is vertrokken met ruzie met zijn ouders. Hij had een kort verhaal geschreven over een oude familievete, en zijn vader neemt hem dat kwalijk. Het verhaal drijft de spot met de kleinburgerlijke joodse cultuur, en zijn vader verweet hem dat hij zijn joodse achtergrond te grabbel gooit. Lees verder



Voetnoot bij Marja Brouwers (wederom)
april 27, 2009, 20:58
Filed under: Dichters & Denkers, voetnoten

vdi978902341229x

Een tijdje terug had ik in de Slegte een tweedehands exemplaar van Havinck van Marja Brouwers in mijn handen. Ik had Casino nog niet gelezen, dat was ik wel van plan (dat heb ik inmiddels gedaan, zie eerdere post), en bedacht dat het misschien slim was Havinck als eerste kennismaking met Brouwers’ werk te lezen, gezien de geringere omvang van de roman (191 blz) ten opzichte van Casino (553 blz).

Het beduimelde exemplaar had waarschijnlijk eerst toebehoord tot een eerste- of tweedejaars student Nederlands; op gedienstig deconstructivistische wijze was de kantlijn bezaaid met aantekeningen, wat precies symboliek was en waarom.

Toen ik dit weekend Havinck dan eindelijk las (braaf eerstehands gekocht) kon ik het niet lezen zonder dat exemplaar van de student Nederlands in gedachten te hebben. Ik kon het niet lezen zonder overal symboliek te zien. Lees verder



Voetnoot bij Michael Clayton
april 21, 2009, 07:22
Filed under: Media, voetnoten

michael-clayton-posters1

Net Michael Clayton gezien (Tony Gilroy, 2007). In het genre, de legal thriller – type eenzame advocaat neemt het op tegen miljardenconcern- is het een geweldige film. Tilda Swinton won, terecht, een Oscar voor haar rol van juriste die over lijken gaat om te verhullen dat een enorme cliënt – een of ander farmaceutisch iets -verantwoordelijk is voor de vergiftiging van drinkwater van een klein plattelandsdorpje, en de doden die dat als gevolg had. Ze is fel, ambitieus en lijdt aan zo’n enorme faalangst dat we haar zien hyperventileren in een wc-kamertje voordat ze haar partners toe moet spreken. Tijdens haar presentatie zie je de zweetplekken onder haar oksels steeds groter worden. Geen typische bad guy. Lees verder